|
Beata Kubiak Ho-Chi, Tragizm w japońskim teatrze lalkowym bunraku, WUW 2011 Celem książki jest wejście na drogę poznania i zrozumienia Japonii za pośrednictwem zjawiska tragizmu, a zwłaszcza jego estetycznego aspektu.
Agnieszka Kozyra, Mitologia japońska, Park Edukacja, 2011
Agnieszka Kozyra, Estetyka zen, TRIO 2010
W poszukiwaniu polskich grobów w Japonii, Nihon-ni okeru Porandojin bohi-no tansaku, In Search of Polish Graves in Japan redakcja naukowa Ewa Pałasz-Rutkowska,
Iwona Kordzińska-Nawrocka, Ulotny świat ukiyo. Obraz kultury mieszczańskiej w twórczości Ihary Saikaku, WUW 2010 Ihara Saikaku jest jednym z najwybitniejszych prozaików XVII – wiecznej Japonii, (w 1968 roku organizacja UNESCO wpisała Iharę Saikaku na listę najwybitniejszych japońskich twórców umieszczając go na miejscu trzecim, obok Murasaki Shikibu (X-XI w.), i Natsume Sōseki (1867-1916).
przekład ze starojapońskiego Iwona Kordzińska-Nawrocka, WUW 2011
|
 |
Dziesięć wieków Genji monogatari w kulturze Japoniired. naukowa Iwona Kordzińska-NawrockaWUW 2010 |
 |
Pismo japońskie tom III, red. Katarzyna Starecka, Nozomi 2007
Pierwszy tom podręcznika do nauki pisma japońskiego zawiera miateriał ćwiczeniowy przeznaczony głównie do zajęć prowadzonych w naszym zakładzie, jednak ze względu na zawarte w nim objasnienia dotyczące japońskiego systemu pisma, a także klucz do cwiczeń, może również służyć jako podręcznik do samodzielniej nauki. Tom omawia sylabariusze hiragana i katakana oraz 625 znaków kanji. W kolejnych drugim i trzecim tomie przedstawione zostanie po 660 ideogramow tworzących pakiet znaków codziennego użytku (joyo kanji). |
 |
Ewa Pałasz-Rutkowska, Andrzej Romer, Nihon Porando kankeishi tłum. Shiba Riko, Sairyusha, Tokyo 2009 (str. 347)
Jest to tłumaczenie na język japoński poprawionej i uzupełnionej przez autorkę wersji pracy Historia stosunków polsko-japońskich 1904-1945, która po raz pierwszy ukazała się w Polsce w 1996 r. |
 |
Historia stosunków polsko-japońskich 1905-1945, Ewa Pałasz-Rutkowska, Tadeusz R. Romer, TRIO 2009
Ta monografia na temat kontaktów polsko-japońskich w latach 1904-1945 powstała na podstawie wielu niepublikowanych dokumentów i rozmów autorów ze świadkami lub potomkami świadków wydarzeń z tamtych lat. Drugie jej wydanie znacznie poszerzone i poprawione przez autorkę ukazuje się w 2009 roku, w którym przypada dziewięćdziesiąta rocznica nawiązania stosunków oficjalnych między Polską a Japonią. |
 |
Polska i Japonia w 50. rocznicę wznowienia stosunków oficjalnych, red. Ewa Pałasz-Rutkowska, WUW 2009
I tom w serii “Spotkania z Japonią” powstał w związku z obchodami 50. rocznicy wznowienia oficjalnych stosunków między Polską a Japonią (18 maja 1957 roku), kiedy to zakończony został stan wojny między naszymi krajami i nawiązano oficjalne stosunki polityczne, gospodarcze i kulturalne. W dniach 17-22 kwietnia 2007 r. odbyły się pierwsze na UW Dni Japonii, zorganizowane przez Zakład Japonistyki i Koreanistyki, patronatem honorowym objęła je Ambasada Japonii w Warszawie. Na tom składają się zróżnicowane tematycznie teksty, które wygłoszone zostały w trakcie kilkudniowych uroczystości, redaktorem naukowym całości jest Ewa Pałasz-Rutkowska. Historia Stosunków Polsko-Japońskim – książką roku 2009 – http://historia.org.pl |
 |
Pismo japońskie tom II, red. Katarzyna Starecka, Nozomi 2009
Drugi tom podręcznika do nauki pisma japońskiego. |
 |
Japońska kultura kulinarna, Iwona Kordzińska-Nawrocka, TRIO 2009
Książka poświęcona jest sztuce kulinarnej i obyczajom żywieniowym Japończyków. Na szczególną uwagę zasługują często odniesienia autorki do bagatego materiały źródłowego, w tym literatury pięknej. |
 |
W kręgu tradycji dworu Heian, red. Iwona Kordzinska-Nawrocka, TRIO 2008
Praca jest poświęcona społecznym, kulturowym i estetycznym aspektom japońskiej cywilizacji dworskiej skupionej w mieście Heian w okresie jej politycznej i artystycznej świetności. Autorzy poszczególnych rozdziałów przedstawiają zjawiska tradycyjnej kultury Heian, takie jak dworskie kanony piękna, kulturowe rytuały, wizerunki ludzi dworu jako bohaterów literackich. |
 |
Pismo japońskie tom I, red. Katarzyna Starecka, Nozomi 2007
Pierwszy tom podręcznika do nauki pisma japońskiego zawiera miateriał ćwiczeniowy przeznaczony głównie do zajęć prowadzonych w naszym zakładzie, jednak ze względu na zawarte w nim objasnienia dotyczące japońskiego systemu pisma, a także klucz do cwiczeń, może również służyć jako podręcznik do samodzielniej nauki. Tom omawia sylabariusze hiragana i katakana oraz 625 znaków kanji. W kolejnych drugim i trzecim tomie przedstawione zostanie po 660 ideogramow tworzących pakiet znaków codziennego użytku (joyo kanji). |
 |
Agnieszka Kozyra, Filozofia Nicości, Nozomi 2007
książka poświęcona analizie filozofii Nishidy Kitaro. W drugiej części pracy zamieszczone zostały przekłady wybranych esejów filozoficznych Nishidy Kitaro, m.in. Absolutnie sprzeczna samotożsamość (Zettaimujunteki jikodoitsu), Nauka empiryczna (Keiken kagaku) i Funkcja świadomości jako samodeterminacja toposu (Basho no jikogentei to shite no ishiki sayô). |
 |
Agnieszka Żuławska-Umeda, Poetyka szkoły Matsuo Basho (1684-1694), Neriton 2007
praca przedstawia interpretację jeszcze nieopisanego dokładnie w Europie i w Polsce gatunku poezji, którego najważniejszym rysem jest współtwórczość. Implikuje ona niewidoczne na płaszczyźnie werbalnej powiązania estetyczne kolejnych strof oraz relacje etyczne między poetami zasiadającymi do skomponowania wspólnego utworu. Te powiązania oraz spojrzenie na historię, antropologię i semiotykę okresu ujawniają nieoczekiwane treści, które przeczą dotychczasowemu, wyłącznie lirycznemu obrazowi poezji japońskiej. |
 |
Japonia okresu Meiji, od tradycji ku nowoczesności, red. Beata Kubiak Ho-Chi, Nozomi 2007
okres Meiji (1868-1912) stanowi niewyczerpane źródło fascynacji dla badaczy Japonii i dla tych wszystkich, których interesują wielkie przełomy w dziejach ludzkości. W historii Japonii jest on bardzo ważną cezurą, wyznaczającą granicę tego, co dawne, tradycyjne, oraz tego, co postępowe i nowoczesne. Główny bohater tych czasów, cesarz Meiji, którego daty panowania wyznaczają daty epoki, jest niezmiennie postrzegany przez Japończyków jako symbol modernizacji kraju, a nazwa okresu stała się synonimem wielkich przemian, dzięki którym zhierarchizowana, słaba ekonomicznie, feudalna Japonia zmieniła się z zagubionego na wodach oceanów, nieznanego, wyspiarskiego kraju w nowoczesną monarchię konstytucyjną równą światowym mocarstwom, liczącą się na arenie światowej i inspirującą Zachód swoją unikalną kulturą. |
